Zdrowie i pielęgnacja

Szpice to jedna z ras pierwotnych, niewiele zmienionych przez człowieka, a co za tym idzie zdrowsza i odporniejsza niż inne. Zadbany szpic rzadko choruje, nieczęsto też dopadają go genetyczne choroby dziedziczne, nadwrażliwość pokarmowa czy alergie.

Aby zdrowie mu dopisywało i szata zdobiła, należy go bardzo dobrze żywić. Nie nadmiernie (bo szpice miewają bardzo dobry apetyt); ale karma powinna być wysokobiałkowa (białko pochodzenia zwierzęcego), wysokoenergetyczna, dość tłusta. Nasze szpice dostają surowe mięso, łapki kurze, biały serek, czasem konserwy dla kotów i suchą karmę wysokiej jakości. Lubią też biszkopty i żółtko jaja (bez białka).

Tak odżywiony szpic ma sierść elastyczną, błyszczącą, a okres linienia jest u niego krótki. W fazie zrzucania włosa najlepiej pieska rozczesać, wykąpać, dobrze wysuszyć i jeszcze raz wyczesać. Pozbędziemy się w ten sposób większości martwego włosa i zrobimy miejsce na nowy. Odbudowanie futerka kosztuje psa sporo energii i trzeba mu ją dostarczyć.

Szpic, nawet biały, nie wymaga częstych kąpieli (raz na 4–6 tygodni zupełnie wystarczy), włos szpica jest śliski, nie trzyma brudu i nie ma tendencji do tworzenia kołtunów. Należy zawsze używać szamponu dostosowanego do koloru szaty – dla białych psów szampon musi być odpowiedni, inaczej na sierści mogą powstać brzydkie przebarwienia. Trzeba pamiętać, żeby psa po kąpieli bardzo dobrze wysuszyć suszarką – jego szata jest podwójna, bardzo długo schnie, a niedosuszony pies w chłodniejsze dni może nabawić się stanów zapalnych skóry.

Tak zadbany, a przede wszystkim akceptowany przez całą rodzinę pies, jest nie tylko uroczym, wdzięcznym pupilem, ale też pupilem efektownym, na którego zwracają się oczy przechodniów podczas rodzinnego spaceru.